اما امروز تو زندگی من روزیه که قراره یه آدم رنگ خاکستریه ربات شدنه به خودش بگیره و دیگه همه چیزو تموم کنه.

پس ای پدر مقدس بال هایم را به سویت میگشایم.... میدانم که آتشت وجودم را خواهد سوزاند اما آن شعله های رنگین را به این دنیای خاکستری ترجیح میدهم....

از امروز دیگه این وبلاگ تعطیله.... دیگه خونی ندارم که با اون قلمم را تر کنم.

یه زمانی فکر میکردم میشه عاشق بشی و ازدواج کنی و مثل تو قصه ها تا ابد با هم قشنگ زندگی کنیم... بعد عاشق شدم... یارم ازم دور بود و کافر شدم و به خانواده ام خیانت کردم چون دوسش داشتم... ترکش کردم چون نمی خواستم صدمه ببینه... ترکم کرد چون خیلی دوسم داشت نمی خواست تو دردسر بیافتم... عشق پاکی رو دیدم که پسره به خاطر نیاز جنسیش به عشقش خیانت میکرد اما اونو میپرستید... مردی و دیدم که دور از چشم زنش با دختر امی پرید اما صادقانه همسرشو دوست داشت و زمانی با عشق باهاش ازدواج کرده بود.... زنی رو دیدم که با دو بچه به خاطر عشق به فرزندانش خودشو میفروخت تا اونها بتونن زندگی کنن و زنده بمونن....

دختری رو دیدم که بعد از تمام خیانت هایی که در زندگیش از همه دیده بود به پناه عاشق پسری شد که همسر داشت....

چطوریه آدما عاشق میشن اما عشق همیشه بین مجردا نیست....

پسرا مثل جا پارک میمونن... جاهای خوب همیشه زود پر میشن... اما وقتی پر شدن طرفشون تازه میفهمه همچین مالیم گیرش نیومده...

تا وقتی دختری همه دنبالت موس موس میکنن که بدستت بیارن... وقتی عاشق شدی عشقتو از دست میدی... وقتی ازدواج میکنی یا بهت خیانت میکنن یا خودت خیانت میکنی...

جدا که ازدواج و عشق عجب دنیایی عجیبین...

مثل یه منشور میمونه که همه رنگیه و نمیتونی عاشق یه رنگش بشیو اون رنگو تنها داشته باشی....

جالبه که لذت با شادی فرق داره.... اما شادی دقیقا یعنی چی؟
آیا وقتی میخندیم یعنی شادیم؟

نمیشه آدم ناراحت از ته دلش بخنده؟؟؟

لذت ببری اما شاد نباشی؟؟؟

اصلا تعریف شادی چیه؟